Czy buraki cukrowe można uprawiać razem z rzepakiem?
Rzepak ozimy w płodozmianie charakteryzuje się stosunkowo długim okresem pokrycia gleby przez rośliny. Gleba pokryta jest przez ok. 9-10 miesięcy co w znacznym stopniu ogranicza występowanie chwastów w uprawie. Rzepak pozostawia roślinom następczym dobrą strukturę gleby. Korzenie rzepaku sięgają głęboko w głąb profilu glebowego przez co pobierane są substancje odżywcze które w innym przypadku byłyby niedostępne. Zmniejszeniu ulegają skutki niewielkich wad strukturalnych w glebie. Ponadto dzięki uprawie rzepaku znacznie ograniczone zostają choroby zbóż. Pszenica po rzepaku wydaje wyższe plony przy zmniejszonym zastosowaniu ochrony fungicydowej. Pomimo iż rzepak odznacza się wysokim pobieraniem azotu jesienią ok. 40-80 kg/ha, a całkowite potrzeby azotowe wynoszą 250-300 kg/ha to pozostawia po żniwach dużą ilość substancji organicznej która może zawierać nawet do 100 kg azotu na hektar. Wadą uprawy rzepaku w płodozmianie z burakiem cukrowym jest fakt iż jest on żywicielem groźnego nicienia – Heterodera schachtii, którego duża koncentracja prowadzi do znacznego ograniczenia plonów korzeni. Z tego powodu nie jest zalecane łączenie obu tych kultur w jednym płodozmianie. Jednakże współczesna agrotechnika ma duże pole do popisu w ograniczaniu skutków występowania tego pasożyta. Na obszarach częstego występowania nicieni zaleca się uprawę międzyplonów mątwikobójczych które redukują ilość jaj i larw w glebie. W północnych rejonach Niemiec praktykuje się od wielu lat uprawę rzepaku i buraków cukrowych w jednym płodozmianie i nie stwierdza się porażenia buraków przez ten groźny nicień. Przyczyną takiego stanu rzeczy mogą być nieco niższe temperatury które ograniczają cykl rozwojowy nicieni. Inną przyczyną jest uprawa buraków w bardzo szerokich płodozmianach, które ograniczają rozmnażanie się patogena. Przykładowy płodozmian na trochę lżejszych glebach przedstawia się następująco: buraki cukrowe – pszenica ozima – jęczmień ozimy – rzepak ozimy – pszenica ozima. Najnowsze badania wskazują że największe niebezpieczeństwo rozmnożenia się nicieni powodowane jest przez samosiewy rzepaku wyrastające po zbiorze plonu głównego, tak więc dużego znaczenia nabiera odpowiednia uprawa pożniwna oraz dobór właściwych herbicydów. Ponieważ nie jest możliwy zbiór rzepaku bez strat nasion wyrasta on w uprawach następczych. Chociaż zwalczanie rzepaku w zbożach nie nastręcza większych trudności, to już w buraku cukrowym jest ono bardzo wymagające. Aby zmniejszyć ilość nasion rzepaku w glebie należy dopiero po ok. tygodniu przeprowadzić płytką uprawę ścierniskową tak aby skiełkowała jak największa liczba nasion. Kolejną uprawę przeprowadza się po ponownych wschodach rzepaku. Pomimo tych czynności nie da się całkowicie wyeliminować rzepaku w uprawach buraków cukrowych, który z powodu dużego zacienienia i konkurencji o substancje odżywcze znacznie ogranicza plon i jakość korzeni. Opryski herbicydowe w zasiewach buraków przeprowadza się po pojawieniu pierwszych siewek rzepaku gdyż tylko w tym stadium zwalczanie jest najbardziej efektywne. Podstawą strategii powinny być środki zawierające takie substancje aktywne jak metamitron i fenmedifam w systemie dawek dzielonych. System ten polega na tym, że całkowita ilość środka zostaje zaaplikowana zazwyczaj w dwóch jednakowych dawkach w odstępie 3-4 dni. Korzystnie jest również gdy drugi przejazd zastosowany będzie w odwrotnym kierunku niż wcześniejszy. Źródło:http://www.khbc.pl/pl/index.php?id=209
- Zaloguj się, by odpowiadać
