Podstawowe zasady polityki rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007–2013, a także instrumenty polityczne, z jakich mogą korzystać państwa członkowskie i regiony, określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005.

Zgodnie z tym rozporządzeniem unijna polityka rozwoju obszarów wiejskich w latach 2007–2013 skupia się na trzech tematach (tzw. osiach tematycznych). Są to:

1. poprawa konkurencyjności sektora rolnego i leśnego;
2. poprawa stanu środowiska i terenów wiejskich;
3. poprawa jakości życia na obszarach wiejskich oraz wspieranie dywersyfikacji gospodarki wiejskiej.

Aby pomóc w zapewnieniu zrównoważonego podejścia do polityki, państwa członkowskie i regiony są zobowiązane do rozdzielenia funduszy na rozwój obszarów wiejskich pomiędzy te trzy osie tematyczne.

Dalszy wymóg polega na przeznaczeniu części środków na wspieranie projektów opierających się na doświadczeniach zebranych podczas wdrażania inicjatyw wspólnotowych Leader. W „podejściu Leader" chodzi o opracowywanie i wdrażanie indywidualnych projektów przez lokalne partnerstwa w celu rozwiązania problemów lokalnych.

Każde państwo członkowskie (lub region, w przypadku delegowania uprawnień na szczebel regionalny) musi – tak jak przed 2007 r. – ustalić program rozwoju obszarów wiejskich, w którym określa wysokość środków przeznaczonych na konkretne działania w latach 2007–2013 r.

Nowością w okresie programowania 2007–2013 jest większy nacisk położony na spójną strategię na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w skali całej UE. Jest to możliwe dzięki stosowaniu narodowych planów strategicznych, które muszą zostać opracowane na podstawie unijnych wytycznych strategicznych.

Podejście to powinno pomóc:

1. określić dziedziny, w których skorzystanie ze wsparcia unijnego w zakresie rozwoju obszarów wiejskich tworzy największą wartość dodaną na poziomie UE;
2. stworzyć powiązania z głównymi priorytetami UE (np. określonymi w ramach agendy lizbońskiej i göteborskiej);
3. zapewnić zgodność z innymi rodzajami polityki UE, szczególnie w dziedzinie spójności gospodarczej i ochrony środowiska;
4. wspierać proces wdrażania nowej prorynkowej wspólnej polityki rolnej (WPR) i związanej z nią niezbędnej restrukturyzacji w starych i nowych państwach członkowskich.